Het Spijkerkwartier heeft een bijzondere structuur. De eerste uitbreidingswijk van Arnhem is sinds 1850 organisch gegroeid, binnen het plan van stadsarchitect Heuvelink. Het patroon van straten, pleintjes, markante gebouwen en doorkijkjes zorgt voor een bijzondere sfeer.
De grote gebouwen zijn in de loop der decennia alle denkbare functies blijven huisvesten. Daardoor blijft de dynamiek in stand en leeft de wijk volop.
Het straatbeeld is iedere paar meter anders. Dat komt door de variatie in bebouwing, het grote aantal dwarsstraatjes, de schakeling van bijzondere pleintjes en markante gebouwen.
De meeste oorspronkelijke gebouwen hebben overmaat. Zo kan elk gebouw in de loop der decennia verschillende functies huisvesten. Menige meergezinswoning werd geheel of gedeeltelijk getransformeerd tot kerk, galerie, kantoor, werkplaats, atelier en weer terug tot woning. Deze combinatie van structuur en overmaat maakt de wijk adaptief. Omstandigheden veranderen, bewoners en ondernemers komen en gaan, maar alles blijft zijn plaats vinden.
De publieke ruimte nodigt uit tot ontmoeting. De bordessen, bankjes, terrassen, de pleintjes, binnentuinen en wachtruimtes van de wassalon, de bakker en de ijssalon nodigen uit om een praatje te maken met bezoekers en buren van een paar straten verderop.
Dit is een goede voedingsbodem voor sociaal kapitaal en ontwikkeling van nieuwe ideeën.
De ontstaansgeschiedenis, het stedenbouwkundig plan, het particulier initiatief, de infrastructuur, de architectuur en de markante gebouwen zijn beschreven in de Wijkkrant en op de website van het Spijkerkwartier.
